Wydarzenia

Wykład zaprezentuje wybrane aspekty związane z głównym bohaterem – powietrzem w malarstwie. Ten najmniej materialny spośród żywiołów często łączony jest w sztuce i kulturze ze sferą duchową, transcendencją i tym, co ulotne. Bywa też utożsamiany z oddechem, myślą i ideami. Żywioł powietrza malarze i malarki przedstawiali często personifikowany (np. jako Junonę, postacie wiatrów, sylfy lub dmuchające putta) albo symbolicznie poprzez postacie ptaków, postaci grające na instrumentach dętych czy ulatujący dym. Powietrze w sztuce i kulturze symbolizuje wolność, przestrzeń między niebem i ziemią oraz komunikację. Prowadzenie: Kamila Śpiewla-Kasperek.

Powietrze jako żywioł w malarstwie było przedstawiane na przestrzeni wieków jako niewidzialna siła, którą artyści „materializowali” poprzez ruch – dynamiczne przedstawienie wiatru, który wygina drzewa, pędzi chmury lub porusza falami, ruch rozwianych szat lub włosów postaci. Malowano je także poprzez techniki iluzoryczne, dążąc do oddania głębi, atmosfery i światła w przestrzeni. Kluczowymi metodami na przestrzeni wieków stały się perspektywa powietrzna, która rozjaśnia i ochładza odległe plany czy sfumato (rozmycie), imitujące drganie powietrza. Chmury i niebo służyły jako widzialna forma powietrza, szczególnie w baroku i romantyzmie.