Wydarzenia
Zobacz wszystkieFajnie, ale jakim kosztem?
Wystawa czynna od poniedziałku do piątku w godz. 10.00-17.00
Bilety:
wstęp wolny
Terminy:
2026-11-23 — 2026-12-10
Wystawa i przestrzeń rozmowy o ADHD, normach produktywności oraz społecznych wyobrażeniach sukcesu. Jej punktem wyjścia jest napięcie między tym, co widoczne – osiągnięciem, sprawczością, dobrze wykonanym zadaniem, biografią na medal – a tym, co zwykle pozostaje poza kadrem: przeciążeniem, maskowaniem, paraliżem działania, nadmierną kontrolą i kosztem emocjonalnym wpisanym w codzienne funkcjonowanie.
Wystawa kieruje uwagę ku innym, często mniej widzialnym twarzom ADHD: perfekcjonizmowi, nadodpowiedzialności, hiperfokusowi, umiejętności działania w ostatniej chwili, trudnościom z odpoczynkiem i strategiom kompensacyjnym, które z zewnątrz mogą wyglądać jak wyjątkowa skuteczność.
Edukacyjny wymiar wystawy wynika z potrzeby poszerzania języka, którym mówimy o ADHD. Zależy nam na stworzeniu przestrzeni współdziałania, w której wiedza nie płynie w jednym kierunku. Osoby z ADHD, osoby bliskie, osoby edukatorskie oraz publiczność mogą spotkać się wokół pytań o warunki funkcjonowania, o maskowanie i o codzienne strategie przetrwania. Uczenie się nawzajem staje się tu praktyką kuratorską: sposobem budowania głębszego rozumienia, które wyrasta z uważności na różne doświadczenia.
Osoby autorskie:
Krystian Kamiński – językoznawca, edukator, tłumacz i kurator działań artystycznych oraz społecznych. Pracuje w Dziale Projektów Kulturalnych Goethe-Institut w Lublinie. Łączy język, sztukę, edukację i działania równościowe; interesuje go kultura jako narzędzie zmiany społecznej: przestrzeń, w której można uruchamiać rozmowy trudne, potrzebne albo zbyt długo odkładane, przemycać tematy niewygodne i sprawdzać, jak opowieść artystyczna poszerza pole wspólnego doświadczenia.
Osoba z dwuletnią diagnozą ADHD. Przez lata funkcjonował jako „złote dziecko”: elokwentny, szybki, skuteczny, dowożący – z tych, co powiedzą, napiszą, ogarną, zaimprowizują i jeszcze zrobią z tego ładną puentę. Potrafi nazwać chaos tak przekonująco, że przez chwilę wygląda jak porządek. Regularny płatnik podatku od ADHD: dodatkowego kosztu życia w świecie zaprojektowanym pod inną organizację uwagi, czasu i energii. Mistrz maskowania i funkcjonowania w napięciu, sommelier nadwrażliwości sensorycznej na niektóre pokarmy, weteran trudności w inicjowaniu działania. Diagnoza i leczenie przyniosły mu przede wszystkim ulgę: pozwoliły lepiej rozumieć własne sposoby pracy, precyzyjniej nazywać potrzeby i oddzielić odpowiedzialność od zawstydzania.
Paulina Mazurek – artystka intermedialna, animatorka, kuratorka i społeczniczka. Działa z szeroko pojętym medium fotografii, wideo, kolażu analogowego, montażu cyfrowego, instalacji. Często pracuje z własnym wizerunkiem i materiałami archiwalnymi. Posługuje się estetyką relacyjną i poetyką troski, w sztuce inicjuje bezpieczne przestrzenie spotkania. Związana z Muzeum Osiedli Mieszkaniowych w Lublinie, gdzie odpowiada za działania relacjotwórcze i integrację społeczności lokalnej. Razem z Michałem Tokarzem tworzy formację Kolektyw [ZOBACZ JAK], która otrzymała Nagrodę Kulturalną Żurawie 2025 w kategorii „Obraz”. W swojej praktyce operują językiem żartu i przyjemnego nonsensu, dekonstruując utarte konwencje kultury materialnej i społecznych rytuałów. Nie ma oficjalnej diagnozy ADHD, choć identyfikuje się jako osoba ADHDowa.
Kuratorka: Agata Sztorc-Gromaszek
Zobacz także:
