Wydarzenia

OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL ANIMACJI “O!PLA” jest oddolną, niezależną inicjatywą będącą przede wszystkim próbą odzyskania kontaktu i budowania relacji pomiędzy polskim widzem (w każdym wieku!), a polską animacją autorską, a także – za sprawą projektów towarzyszących – promocją, w kraju i za granicą, jednej z najważniejszych dziedzin polskiej sztuki. W tym roku festiwal odbywa się po raz czternasty.

Program:

ANDRZEJ (Polska 2025, 05:15)
Katarzyna Wierzba, Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie

Codzienność Andrzeja to nieustanna walka o przetrwanie – pełna pustki, chłodu i anonimowości. Każdy dzień wymaga ogromnej siły woli. Jednak pojawia się pytanie: co jest trudniejsze dla osoby w kryzysie bezdomności – fizyczne zmagania, czy odwaga, by poprosić o pomoc? Film powstał na podstawie prawdziwych zdarzeń.

BAR KROKIET FREESTYLE (Polska 2025, 05:15)
Maria Dakszewicz, PWSTViT w Łodzi

Spragniona wrażeń klientka baru Krokiet, kwestionuje atrakcyjność prozy własnej codzienności po seansie filmu Bollywood.

CZUJĘ SIĘ JAK RYBA (Polska 2025, 03:06)
Joanna Płatek, Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu

Kobieta niepewna własnej tożsamości patrzy z utęsknieniem na proste życie ryby w akwarium. Brak poczucia własnego „ja” zaczyna burzyć i przekształcać jej świat – lustra przestają być tylko lustrami, a ryby pływają z ludzkimi twarzami.

***

NA KRZYWE ŁBY (Polska 2025, 08:25)
Jakub Krzyszpin, PWSTViT w Łodzi

Woń kopalnianego dymu spowija zapomniane polskie osiedle. Młody goli głowę, zakłada dres i konfrontuje się z cieniem starszego brata oraz jego przeszłością.

NOA (Polska 2025, 13:36)
Zofia Kańska, Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku

Pastelowy świat, gdzie dwa rzędy bliźniaczych domów oddziela ulica, na której końcu widać ogromny słup wysokiego napięcia. Rodzina przygotowuje się do wspólnego świętowania urodzin córki. Miasto sprawia wrażenie wymarłego, a bohaterowie są pozbawieni twarzy i wyraźnych emocji. Film opowiada o komunikacji, tej, która wykracza poza słowa. W poszukiwaniu przynależności główna bohaterka zagłębia się w internetowe fora ukryte w zakamarkach sieci.

PO DRUGIEJ STRONIE JEZIORA (Polska 2024, 07:04)
Dominik Kotlarz, PWSTViT w Łodzi

Gdzieś pośrodku jeziora, pod osłoną nocy, pewna żaba przywołuje wspomnienia z pomocą muzyki. Gorzko-słodka historia o tym co było, jest i co się nie zmienia.

PODOPIECZNA (Polska 2025, 03:26)
Nadia Andrzejewska, Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi

Zapracowany księgowy, który nie widzi świata poza swoimi stertami dokumentów, zostaje prawnym opiekunem młodej dziewczynki po śmierci jej matki. Powoli i opornie, oboje muszą znaleźć sposób na mieszkanie pod jednym dachem z nowym ekscentrycznym współlokatorem.

PRZEDSTAWIENIE (Polska 2025, 11:55)
Agnieszka Popińska, PWSTViT w Łodzi

Najstarsza grupa przedszkola nr 14 we Wrocławiu szykuje się do wystawienia Jasełek. Film pozwala widzowi obserwować wszystkie wzloty i upadki tego procesu, ale i poznać odpowiedzi na podstawowe pytania nurtujące 6-latki.

TO CZEGO NIE MA I TO CO JEST (Polska 2024, 11:20), Pola Lotta Włodarczyk, PWSTViT w Łodzi

Starsza kobieta nie wstaje już z łóżka. Mieszka z psem. Jej wspomnienia mieszają się z rzeczywistością, a ta ze snem.

ZGRZYT (Polska 2025, 05:05), Lena Skolik, Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Jacka Malczewskiego w Częstochowie

Starsza kobieta mieszka obok młodego małżeństwa. Jej obecność jest uciążliwym i nieodłącznym elementem ich dnia. Staruszka wczesne poranki wypełnia dźwiękiem radia, nakazuje się wozić samochodem, oczekuje pomocy w najprostszych czynnościach. Jednak to, co z zewnątrz może wyglądać na zrzędliwość lub roszczeniowość, okazuje się próbą nawiązania kontaktu. Jest samotna, więc desperacko szuka drugiego człowieka. Niestety nie wie, jak inaczej prosić o rozmowę i uwagę.

ZIMNY DOM (Polska 2025, 08:22), Alcja Liss, Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu W szarym, zlodowaciałym domu mieszkają matka i córka. Właściwie ze sobą nie rozmawiają. Wszystko tu tonie w chłodzie i rutynie – również emocje, ukryte w milczeniu i powtarzalnych gestach. Aż pewnego dnia przez okno wpada promień słońca, który topi lód i niesie ciepło oraz nadzieję na zmianę.