Wydarzenia

Wykład z historii sztuki będzie próbą odkrycia przesłań, jakie niosła ze sobą obecność postaci zwierzęcych w sztuce – od czasów Mezopotamii, przez sztukę sakralną i heraldyczną w średniowieczu i renesansie aż po dzieła artystów współczesnych. Prowadzenie: Kamila Śpiewla-Kasperek. Dla mieszkańców i mieszkanek Mezopotamii i Egiptu ich wizerunki miały znaczenia religijne, bywały symbolami potęgi i władzy. Obrazy różnych stworzeń niosą ze sobą skomplikowane i wielowarstwowe znaczenia, symbolizują idee, wartości i przekonania, które ukształtowały poszczególne epoki, ich kulturę i społeczeństwo. W średniowieczu i renesansie pojawiają się również w sztuce sakralnej i heraldycznej. Takie zwierzęta jak orzeł i lew były uważane za królewskie, a zwierzętami przeklętymi, związanymi z siłami nieczystymi czy wręcz szatanem były węże, nietoperze, kozy czy koty. Te ostatnie padały ofiarami regularnych pogromów w wiekach średnich. W sztuce nowożytnej zwierzęta często bywały personifikacjami ludzkich zalet i przywar. Pies mógł być symbolem wierności, gołębica znakiem pokoju, sowa – mądrości, koń – odwagi i męskości. Zdarzać się jednak będzie, że będą miały znaczenia sprzeczne lub przynajmniej nie do końca zgodne z wymienionymi. Wiele z symboli zwierzęcych, zwłaszcza wywodzących się z mitów grecko-rzymskich lub Biblii jest również w repertuarze artystów i artystek współczesnych.